Różnica między materiałami SS304 i SS316

Stal nierdzewna SS316 jest zwykle stosowana do balustrad instalowanych w pobliżu jezior lub mórz. SS304 to najpopularniejsze materiały do ​​zastosowań wewnętrznych i zewnętrznych.
 
Podobnie jak w przypadku amerykańskich podstawowych gatunków AISI, praktyczną różnicą między 304 lub 316 a 304L lub 316L jest zawartość węgla.
Zakresy węgla wynoszą maksymalnie 0,08% dla stali 304 i 316 oraz 0,030% dla typów 304L i 316L.
Wszystkie inne zakresy pierwiastków są zasadniczo takie same (zakres niklu dla 304 to 8,00-10,50%, a dla 304L 8,00-12,00%).
Istnieją dwie europejskie stale typu „304L”, 1.4306 i 1.4307. 1.4307 to najczęściej oferowany wariant poza Niemcami. 1.4301 (304) i 1.4307 (304L) mają zakresy węgla odpowiednio 0,07% maksimum i 0,030% maksimum. Zakresy chromu i niklu są podobne, nikiel dla obu gatunków ma minimum 8%. 1.4306 jest zasadniczo niemieckim gatunkiem i zawiera minimum 10% Ni. Zmniejsza to zawartość ferrytu w stali i okazało się konieczne w niektórych procesach chemicznych.
Europejskie gatunki dla typów 316 i 316L, 1.4401 i 1.4404, pasują do wszystkich pierwiastków z zakresem węgla maksymalnie 0,07% dla 1.4401 i maksymalnie 0,030% dla 1.4404. Istnieją również wersje o wysokiej zawartości Mo (minimum 2,5% Ni) 316 i 316L w systemie EN, odpowiednio 1.4436 i 1.4432. Aby jeszcze bardziej skomplikować sprawę, istnieje również gatunek 1.4435, który jest zarówno wysoki w Mo (minimum 2,5%), jak i Ni (minimum 12,5%).
 
Wpływ węgla na odporność na korozję
 
„Warianty” o niższej zawartości węgla (316L) zostały ustanowione jako alternatywa dla „standardowych” (316) gatunków węgla w celu przezwyciężenia ryzyka korozji międzykrystalicznej (zaniku spoiny), która została zidentyfikowana jako problem we wczesnych dniach stosowania te stale. Może to nastąpić, jeśli stal będzie utrzymywana w zakresie temperatur od 450 do 850 ° C przez okresy kilku minut, w zależności od temperatury, a następnie wystawiona na agresywne środowisko korozyjne. Następnie w pobliżu granic ziaren zachodzi korozja.
 
Jeśli poziom węgla jest niższy niż 0,030%, to korozja międzykrystaliczna nie występuje po wystawieniu na działanie tych temperatur, zwłaszcza w takich okresach, jakie normalnie występują w strefie wpływu ciepła spoin w „grubych” kształtach stali.
 
Wpływ poziomu węgla na spawalność
 
Istnieje pogląd, że typy niskowęglowe są łatwiejsze do spawania niż standardowe typy węgla.
 
Wydaje się, że nie ma ku temu wyraźnego powodu, a różnice są prawdopodobnie związane z niższą wytrzymałością typu niskowęglowego. Typ niskowęglowy może być łatwiejszy do kształtowania i formowania, co z kolei może również wpływać na poziomy naprężeń szczątkowych pozostawionych w stali po uformowaniu i dopasowaniu do spawania. Może to spowodować, że „standardowe” typy węgla będą wymagały większej siły, aby utrzymać je na miejscu po zamontowaniu do spawania, z większą tendencją do odskakiwania, jeśli nie są odpowiednio trzymane na miejscu.
 
Materiały dodatkowe do spawania dla obu typów są oparte na składzie niskowęglowym, aby uniknąć ryzyka korozji międzykrystalicznej w zestalonej bryłce spoiny lub dyfuzji węgla do metalu macierzystego (otaczającego).
 
Podwójna certyfikacja stali niskowęglowych
 
Stal produkowana na skalę komercyjną, przy użyciu aktualnych metod wytwarzania stali, jest często produkowana jako gatunek niskowęglowy z uwagi na lepszą kontrolę w nowoczesnym wytwarzaniu stali. W związku z tym gotowe wyroby stalowe są często oferowane na rynku z „podwójną certyfikacją” dla obu oznaczeń, ponieważ mogą być następnie wykorzystywane do produkcji z podaniem każdego gatunku w ramach określonej normy.
 
304 typy
 
BS EN 10088-2 1.4301 / 1.4307 zgodnie z normą europejską.
ASTM A240 304 / 304L LUB ASTM A240 / ASME SA240 304 / 304L zgodnie z amerykańskimi normami dotyczącymi zbiorników ciśnieniowych.
316 typów
 
BS EN 10088-2 1.4401 / 1.4404 zgodnie z normą europejską.
ASTM A240 316 / 316L LUB ASTM A240 / ASME SA240 316 / 316L, zgodnie z amerykańskimi normami dotyczącymi zbiorników ciśnieniowych.

Czas postu: sierpień-19-2020